Ortognatyka

Ortognatyka

Współcześnie pacjent podejmujący leczenie ortodontyczne często oczekuje nie tylko uzyskania właściwego zgryzu, ale również ładnego, estetycznego uśmiechu oraz harmonijnych rysów twarzy.  Niekiedy, aby osiągnąć wszystkie te cele leczenie ortodontyczne należy wspomóc operacyjnie tzw. zabiegiem ortognatycznym. Jest to operacja polegająca na przecięciu i ułożeniu w przestrzeni od nowa niektórych kości twarzy.

rys. 1

Najczęściej duża dysproporcja miedzy położeniem względem siebie dolnych i górnych łuków zębowych ma bezpośrednie przełożenie na wady szkieletu twarzowego, innymi słowy duże wady ortodontyczne są zwykle nierozerwalnie złączone z zaburzeniem budowy twarzy. Dlatego też naprawiając takiemu pacjentowi niewłaściwy zgryz musimy sięgnąć po metody chirurgiczne, uzyskując tym samym niejako „pobocznie” efekt znacznego polepszenia rysów twarzy.

Najczęściej duża dysproporcja miedzy położeniem względem siebie dolnych i górnych łuków zębowych ma bezpośrednie przełożenie na wady szkieletu twarzowego, innymi słowy duże wady ortodontyczne są zwykle nierozerwalnie złączone z zaburzeniem budowy twarzy. Dlatego też naprawiając takiemu pacjentowi niewłaściwy zgryz musimy sięgnąć po metody chirurgiczne, uzyskując tym samym niejako „pobocznie” efekt znacznego polepszenia rysów twarzy.

rys. 2

Częstymi wadami, które leczymy właśnie w ten zespołowy, ortodontyczno-chirurgiczny sposób są:

1. wady klasy trzeciej (rys. 1)

2. wady klasy drugiej (rys. 2)

3. zgryzy otwarte (rys. 3)

4. asymetrie twarzy (rys. 4)

.

rys. 3

rys. 4

Leczenie powyższych zaburzeń zwykle rozpoczyna lekarz ortodonta, który po wykonaniu szczegółowego planu leczenia szereguje łuki zębowe przygotowując je do następującego potem zabiegu ortognatycznego. Na tym etapie często zdarza się, że wada z jaką przybył pacjent jest jeszcze bardziej zaakcentowana poprzez przeprowadzone leczenie ortodontyczne (rys.5). Kolejnym krokiem jest przygotowanie i chirurgiczne zaplanowanie u danego pacjenta operacji. Wspomagając się trójwymiarowymi technikami komputerowymi, wirtualnie przeprowadzamy zabieg na ekranie komputera (rys. 6) i na tej podstawie przez drukarkę 3d wytwarzane są specjalne szablony chirurgiczne wykorzystywane w czasie operacji (rys. 7). W ten właśnie sposób świat wirtualny wnika w rzeczywistość zapewniając maksymalną precyzję w uzyskaniu zarówno dobrego zgryzu, jak i nowej, zharmonizowanej twarzy.

rys. 5

rys. 6

rys. 7